آلدو فان آیک مخالفت با تفکر دو قطبی؛تاکید بر ساختار شهر

آلدو فان آیک؛ مخالفت با تفکر دو قطبی؛تاکید بر ساختار شهر

فان آیک، آلدو، یکی از اعضای گروه هلندی سیام است و با مواجه با پیامدهای مدرنیستی از افراد مهم بنیانگذار گروه ده می باشد و با نظریاتی که ارائه داد فیلسوفی تاثیرگذار بر معماری ساختارگراه ها شد.
فان معتقد بود که معماران مبانی وجودی انسان را از یاد برده اند و معماری را تنها یک اثر هنری می دانست نه بیشتر و نباید به این دلیل که نمی توانیم آنرا تعریف کنیم به چیزی دیگری متناسب با خلاهای خلاقیت خود تبدیل کنیم.

• به باور آنها ابزار ذهنی انسانها همیشه و همه جا یکسان است و انسان بر پایه فرهنگ و پیش زمینه های اجتماعی و الگوی زندگی که خود بخشی از آن است از این ابزار به شکلهای متفاوتی استفاده می کند و معتقد بودند از زمانی که نوگرایان با یک جهان بینی علمی و فنی به خوش بینی های ساده لوحانه دچار شده اند معماری بیشتر در خدمت بر آوردن نیازهای صرفا مادی جامعه درامده است و اکنون زمان این فرارسیده که میان مهمترین معانی که در بین انسانها رایج شده است آشتی پدید آورد.
• فان آیک و دیگر ساختارگرایان هلندی بر خلاف ساختارگرایان ژاپنی متابولیستها که برای ساختار مفهومی سایبرینگ قائل بودند بیشتر بدنبال شناخت رفتارهای طبیعی انسان رفته و برای ساختار مفهومی انسان شناختی در نظر می گرفتند.
• به نظر آنها معماران امروزی اعتیاد بیمارگونه ای به دگرگونی و تحول پیدا کرده اند و بر این باورند که هرچیز بیگانه یا متعلق به زمان گذشته انسان را از همکاری با رویدادها باز خواهد داشت در صورتی که باید با گذشته آغاز کرد.
• فان آیک معماری را از درون و بیرون فضای درونی می دانست و معتقد بود معماران مدرن نیم قرن تمام به تولید فضای بیرونی پرداختند تا جایی که حتی فضای درونی را بیرونی کردند در صورتی که وظیفه آنها ایجاد فضایی درونی بود.
•  در واقع فان به جای جدایی و تمایز قاطعانه عرصه های همگانی از مصنوعی گزینه ای متعادلتری را یعنی بهم پیوستن دو مکان یا دو دنیا را پیشنهاد داد و معمار و شهرساز را به عنوان دو شخصیت حرفه ای جدا از هم نمی دانست بلکه به اصطلاح معمار شهرساز تاکید داشت.
• فان با تاکید بر ضرورت توجه به جنبه های هنری شهرسازی آن را تنها تکرار یک سری واحدهای مسکونی نمی دانست بلکه باور داشت که هر طرحی باید با توجه به شرایط نخستین بستر آن، شرایط اجتماعی اقتصادی جغرافیایی سیاسی و فرمال ایجاد شود و هرگونه پیشنهاد شهرسازی و معماری که به این شرایط بی توجه باشد هویت انسان را تضمین نمی کند و نمی تواند پاسخگوی خواستهای زندگی باشد و این نگرش که از بیانه گروه می باشد کنایه ای به بندی از منشور آتن است که به جنبه های فرمال و جغرافیای شهر را نادیده گرفته است.
• فان آیک معتقد بود همانگونه که انسان پوشاک را برازنده خود می خرد و می داند دقیقا چه چیزی به آن می آید اینک زمان این فرا رسیده که برای محیط مصنوع نیز آنچه که مناسب و برازنده ماست برگزینیم و شهرهای سنتی مشرق زمین و شمال افریقا که نام آنرا قصبه های سازمان یافته نهاده بود را شهر خوب می دانست وفان بدنبال تبدیل کردن خانه به شهر دوم و تبدیل شهر به خانه دوم بود.