گئورگی کپس توجه رابطه انسان با محیط

معرفی گئورگی کپس توجه رابطه انسان با محیط

کپس با اعتقاد به این که هنر، گونه ای علم است، در پی شناخت جهان، به کمک علم بود.
او به کمک نقاشی، عکاسی، مجسمه سازی و فیلم، به دنبال کشف و به تصویر کشاندن هماهنگی موجود میان نیروهای ظاهرا متضاد در جهان بود.
وی به عنوان یک نقاش مستقل، هیچ گاه به سبک وابسته نبود، بلکه عمده کارهایش بیش از آنکه بیانگر زیبا شناسی خاص هنر مدرن باشد، بازگو کنندهی روحیه ی متغیر جهان و دنیای انسان ساخت باشد.
کپس از جمله هنرمندان نظریه پردازی است که هر پدیده ای، از جمله انسان را همواره در ارتباط دو سویه با محیط پیرامونش می دید. به باور و هر فرم فیزیکی، هر فرم زنده و هر گونه الگوی از احساس یا اندیشه، هویتی منحصر به فرد و محدوده ها و مرز خود را دارد.

• به باور کپس جهان از عناصری ثابت تشکیل نشده است، مرزهایی که این عناصر را جدا می کند یا پیوند می دهد، مرزهایی منعطف و شناورند بافت بی نهایت پیچیده ی جهان در واقع فرآیندی است از دگردیسی هایی پایاناپذیر، فرم های بیولوژیک، گروه های اجتماعی، احساسات و دانسته های بشر، همگی در حال تغییرات مداوم هستند.
• کپس، بی احترامی به غنای طبیعت، نه تنها منجر به ویران شدن فرم های زنده می شود، بلکه سر انجام ویرانی و تنزل خود انسان را به همراه خواهد داشت و این در حالی است که با وجود شمار روزافزان آدم هایی که به ضرورت تغییر رویکرد پی برده اند، اما ما همچنان با پویایی کنترل نشدنی شرایطمان، همراه شده ایم و همچنان به تولید ابزار قدرتمندتر می پردازیم، بدون آن که معیاری ارزشی برای چگونگی استفاده از آن ها قائل شویم.
• کپس بر این باور بود که پیشرفت، به معنای رسیدن به زندگی ای شکوفا و دانشی انسانی، تنها از راه تعامل میان همه ی افراد اجتماع میسر می شود، از طریق تعامل میان دانش و اندیشه در تمامی زمینه هاست که فرصت برخورداری از یک دارایی مشترک برای همه فراهم میگردد، یعنی یک ثروت جدید همگانی برای آن ها که به دنبال کیفیت، برتر زندگی هستند. مثال: منظرهای در یک صبح زیبا، می تواند از شمار زیادی مزرعه تشکیل شده باشد که هر کدام متعلق به شخص خاصی است، اما این منظره به هی یک از صاحبان آن مزارع تعلق ندارد، بلکه ثروتی است همگانی که کسانی از آن بهره مند می گردند که چشمانشان می تواند تمامی اجزا را در ارتباط با یکدیگر ببیند.
•  کپس برچند امتیاز مهم را بر می شمارد که هنرمند امروز از آن برخوردار است: نخست این که امروزه هنرمند دیگر محدود و وابسته به سطح زمین نیست و به لطف فناوری از محدودیت های دست و پاگیر گذشته رها شده و ابعادی نامحدود و مقیاسی جدید به روی او گشوده است، دوم این که به لطف فناوری، گیرنده های حسی انسان ارتقا یافته و توانایی مشاهده و احساس در ابعاد بسیار ریز نیز برای او میسر شده است و بدین طریق طبیعت به موضوعی هنری تبدیل شده است، هنرمندان به جای به تصویر کشیدن طبیعت، در پی شیوه هایی هستند که فرآیند طبیعی را نشان دهند.